Lucas

Gwiezdne wojny, wychodzące teraz co roku, nie są już dziełem Lucasa. Kilka lat temu sprzedał markę za galaktyczne pieniądze, być może powodowany chęcią, by jego najpopularniejszy produkt mógł być kontynuowany, podczas gdy jemu zabrakło już sił.

Ale dzisiaj nie o tym.

Postanowiłem nadrobić lucasowskie filmy spoza uniwersum GW. Otóż oprócz nich, wyreżyserował on dwa obrazy, oba wcześniej. mowa o THX 1138 i Amerykańskim graffiti.


THX to rozwinięcie pomysłu Lucasa, na którym oparł wcześniej studencką etiudę o tym samym tytule. Może właśnie w tym filmie należy upatrywać dzieła jego życia, ponieważ tylko przy tym projekcie zrealizował w pełni swoją wizję artystyczną, nie starając się ze wszystkich sił o sukces kasowy. Niestety chłodne przyjęcie filmu przez władze wytwórni spowodował, że na dalszym etapie kariery Lucas będzie musiał troszczyć się bardziej o stronę komercyjną swoich projektów.

Ale jakie wrażenie film robi dzisiaj? Zacznijmy może od tego, że - podobnie jak Gwiezdne wojny - THX 1138 został wiele lat później udoskonalony nowoczesnymi technikami komputerowymi tak, by lepiej odwzorować zamiary reżysera.

Dla polskiego widza, film ten sprawia wrażenie oczywistej inspiracji dla Seksmisji ze względu na przedstawienie świata, motyw ucieczki i specyficzne podejście do tematu seksualności w systemie (ludzie również rodzą się z "probówki"). Może nie jest to wielkie dzieło, ale na pewno ciekawy film science fiction, z udaną rolą głównego bohatera, w którą wcielił się rozpoczynający karierę Robert Duvall.

 

Drugi film to Amerykańskie graffiti - oparta na młodości Lucasa opowieść o jednej nocy z życia amerykańskich nastolatków z Modesto (średniej wielkości miasto). Mniej lub bardziej luźne związki, wyścigi samochodów, gangi młodzieżowe, włóczenie się po mieście i życie marzeniami. W roli przyjezdnego cwaniaczka pojawia się Harrison Ford, a jedną z głównych ról odegrał Richard Dreyfuss.

Ten film z kolei odniósł sukces komercyjny, ale dzisiaj jest nieaktualny, dla polskich widzów egzotyczny i raczej nie niesie ze sobą wielkiej wartości. Chyba że ktoś bardzo chce zrozumieć amerykańskich nastolatków z lat 60.

Bogactwo narodów

Skończyłem ostatnio czytać książkę Adam Smith. Bogactwo Narodów. autorstwa mało znanego, amerykańskiego dziennikarza i satyryka Patricka O'Rourke'a.


Są to napisane bardzo lekkim językiem komentarze do poszczególnych fragmentów słynnej książki Smitha, skrótowo przybliżające czytelnikowi jej treść. Samo Bogactwo Narodów (Badania nad naturą i przyczynami bogactwa narodów) to podobno brutalnie ciężka i obszerna lektura i choć książka O'Rourke'a na pewno jej nie zastąpi, to być może jest to dobry zamiennik dla kogoś, kto i tak do oryginału nie będzie podchodził. Ta tutaj jest raczej krótka i naprawdę przystępna, momentami dowcipna.

Ile kluczy występuje w notacji muzycznej? Każdy zna wiolinowy, wielu też basowy... a tak naprawdę jest ich 9. Ale de facto w użyciu pozostają tylko 4. To jednak i tak ciekawostka dla amatorów muzyki. Dzielą się one na grupy: G, F i C. Klucze każdej grupy wyglądają graficznie tak samo, ale wskazują inne miejsce na pięciolinii jako właśnie dźwięki G, F i C. Brzmi skomplikowanie, ale przykład graficzny wszystko wyjaśni.







widzicie subtelną różnicę między tymi grafikami?

Aktualnie używamy wiolinowy, basowy, altowy i tenorowy. Wszystkie obrazki z Wikipedii.

W weekend na Wołyń.
Myślę, że warto zobaczyć ten film i mam nadzieję, że to zrobię.
Po pierwsze: postać reżysera. Smarzowski to chyba obecnie najciekawszy twórca filmowy w naszym kraju. Większość jego filmów jest świetna, a każdy oryginalny. W połączeniu z poważnym, historycznym tematem (które to z reguły przedstawia się bez kinowych wygibasów) zapowiada się coś interesującego.
Po drugie: temat. Wypada to zobaczyć, choć prawdopodobnie będzie się to oglądało z ciężkim sercem.

A jak ktoś woli coś lżejszego to polecam tekst.

Byłem wczoraj w kinie na "Siedmiu wspaniałych". Film niezły, długo by o nim mówić, ale dzisiaj o czym innym. Na drugim końcu sali siedziała ekipa w wieku około 13-15 lat i mimo wydanych niemałych pieniędzy (ale cóż, jeżeli się na nie nie pracowało) nie była zainteresowana filmem. Z ich strony dobiegały do naszych uszu głośne rozmowy, śmiechy i pokrzykiwania, niezwiązane nawet z obrazem wyświetlanym na ekranie. Na końcu mojego rzędu siedział pewien facet, typ "miśka", duży i z wyglądu dość groźny. Raz po raz zerkał w stronę młodej hałastry i liczyłem, że może w jakiś sposób ich nieco uspokoi. Nie. Za to zrobił coś innego. W pewnym momencie zadzwonił mu telefon, facet wydobywa go z kieszeni i... odbiera. Myślę "ok, powie, że nie może gadać i wyłączy", ale zamiast tego usłyszałem "No w kinie jestem... no na Siedmu wspaniałych... no sam. A ty wróciłeś do Polski? Jesteś na lotnisku? Widzimy się potem? No cześć". Dzieciaki wyszły pół godziny przed końcem seansu, a burak potem odebrał drugi telefon.


Tak wygląda oglądanie filmu w kinie. Reakcje publiczności wliczone są w cenę biletu. Potrafię już zaakceptować głośne komentarze, śmiechy, ale co innego, jeżeli ktoś zaczyna sobie po prostu rozmawiać nie na temat. W epoce kina niemego panowała w takich miejscach inna kultura. Ludzie palili papierosy i głośno dyskutowali na temat tego, co widzą na ekranie. W tle leciała muzyka, było zupełnie inaczej. Dzisiaj wszyscy kulturalni ludzie chcieliby, żeby dziesiątki osób w sali zachowywały się niezauważalnie, ale nie wiem, czy społeczeństwo jest w stanie do tego dojrzeć kiedykolwiek.

Obejrzałem wczoraj film "Kafka" z 1991 roku, reż. Steven Soderbergh. Niektórzy zarzucają mu płytkość fabuły i niezrozumienie prozy Kafki. Być może to racja i nie jest to arcydzieło (10/10) kinematografii, ale jest to produkcja zdecydowanie wyróżniająca się na tle przeciętnych filmów, które oglądam regularnie. Scenarzysta stworzył bowiem interesującą hybrydę twórczości pisarza z Pragi, z jego życiem, doszukując się w jego biografii inspiracji dla twórczości. I tak praski zamek został Zamkiem z "Zamku". Kolejnym punktem odniesienia jest nurt niemieckiego ekspresjonizmu, do którego odwołują się twórcy wielokrotnie i wyraźnie w warstwie fabularnej oraz wizualnej. Główny "zły" odziedziczył nazwisko po najsławniejszym reżyserze czasów pisarza, a postać zdaje się nawiązywać do filmu "Gabinet doktora Caligari". W tytułowej roli sprawdził się Jeremy Irons. Warto obejrzeć ten film ze względu na wiele kapitalnych cytatów z Kafki, piękne obrazy Pragi, dobre oddanie klimatu prozy pisarza i wiele innych niuansów.

kadr ze zwiastuna.